چشمک بزن ای آلبالو!

سلام!فعلا حوصله ی توضیحات راجع به یه سالی که گذشت رو ندارم اون باشه واسه پست بعدی فعلا این یکدونه شعر رو داشته باشین تا بعد ! راستی از همه ی کسایی که در بود و نبود من اومدن و برام کامنت های محبت آمیز گذاشتن بی نهایت ممنون!محبت شون رو فراموش نمی کنم ! مخصوصا محسن و !

این شعره هم ایده اش یه جورایی مال علی مرسلیه! خودم گفتم که نیاد مچ بگیره !

پیرهن من تنگ است

دکمه اش وا مانده

کفشهای کهنه ام

پشت سرم جا مانده

شلوارم ...نه!شلوارک

کهنه و فرسوده است

بس که تنگ است و کوتاه

آبرویم برده است

جورابم سوراخ است

چند جایش وصله

وای وای آبکش را

دستش از پشت بسته

آه من در فکرم

که لباسی پوشم

شیک و آراسته شم

که بگن شیک پوشم!

امان از جیب تهی

چون که مجبورم آه

بپوشم من بعد از این

لباس جدید شاه!

                                         29/3/1388

به بن بست بر خوردم...حالم خرابه...دوست دارم یه قبر پیدا کنم  برم توش بخوابم و تا آسمون هم روم خاک بریزن که دیگه دست هیچ کس بهم نرسه...از آدما متنفر شدم...از همه بدم می یاد...نمی دونم چه امیدی تو دل من احمقه که همه چیز رو ول نمی کنم ...نمی دونم...

بوی گند تعفن افکار پوسیده ام جدیدا که به مشامم می خوره احساس های مرموزی بهم دست می ده و مطمئن می شم یک خبرهایی هست،یه اتفاق هایی داره دور و برم می افته ولی من ساده مثل کبک سرم رو کردم زیر انبوه برف و حاضر نیستم ببینم دور و برم واقعاچه خبره...

بزرگ شدم ولی فقط  به اندازه ی علف های هرز!

هنوز تحمل خیلی چیزا رو ندارم ولی بعضی ها خیال می کنن دارم...شاید هم می دونن من هنوز همون علف کوچیک و بی فایده ی ته باغچه ام...ولی خب به چه درد می خورم هان؟منم له می کنن به راحتی آب خوردن...به راحتی له کردن مورچه (البته برای اونا)...ککشون هم نمی گزه...

خلاصه این که کرکره ها پایین...دیگه نمی تونم بنویسم...عمرا...انگاری همه ی ابرهای عالم تو اتاق من جمع شدن و حالا حالاها خیال ندارن رفع زحمت کنن...پس بذار ببارن...ببارن بلکه این علف هرز بزرگتر بشه...

خداحافظ همه ی دوستانم....

برام دعا کنین...

برای اینکه عقلم برگرده سر جاش...

برای کنکور...

برای این دنیای بیمار هم دعا کنین...از همه بیشتر نیاز داره...

با توجه به نزدیک شدن کنکورهای سراسری در صدد کمک به دوستان کنکوری و پشت کنکوری مقداری تست ناقابل توسط اینجانب تهیه و تنظیم گشته که در ادامه تقدیم میشود.خواهشمند است پس از خواندن دقیق متن مربوطه گزینه ی مورد نظر را انتخاب کرده و درقسمت کامنت ها جواب های خود را بگذارید!(راهنمایی: جواب های درست پررنگ تر هستند!)

سلام!آخیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییشششششششششش....بعد از یه مدت طولانی دوباره به آغوش گرم اینترنت برگشتم!!!

راستی یه خبر خوب!من ... من... من... راستش من...وای نمیتونم بگم!!!!خیلی هیجان دارم!خب می گم بیخیال...من دیپلم گرفتم!!!دیگه بزرگ شدم!حالا اگه جرئت دارین یکیتون بهم بگین بچه!مخصوصا علی مرسلی!شنیدی!؟هان؟خب دیگه تا وقتی که دانشگاه هم قبول شم غلط کنم به دیپلمه ها بخندم!خیلی هم تحصیلات بالاییه! 12 سال درس خوندم! اااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا خیلیه ها!قبلا ها که من کوچیک بودم و روناک (خواهربزرگم که 9 سال ازم بزرگتره) درسش تموم شده بود (یعنی دیپلم گرفته بود) وقتی بهم گفت من تا حالا 12 سال درس خوندم داشت سرم گیج می رفت!12 سال!

بعدها فکر می کردم کسی که پیش دانشگاهیه یا 18 سالشه خیلی بزرگه...البته الان هم که از دور به این قضیه فکر می کنم هنوزم به نظرم خیلی بزرگن ولی وقتی به خودم نگاه می کنم....

اولین کاری هم که من و دوستام بعد از دادن آخرین امتحان کردیم آیس پک خوری و 2 ساعت ولگردی به مناسبت آزادی و دیپلم بود!دومین کار هم بعداز ظهر سینما و دایره زنگی بود 15 نفری بودیم ریخته بودیم تو سینما!سومین کار استخر که 4 شنبه میریم و قراره کلی همدیگرو نیشگون بکنیم!

چهارمین کار هم رفتن پیش بابایی منه!بابا حمید رضام!حمیدرضا اکرم که شاید بشناسینش...تصویرگره...

پنجمین کار رفتن به تهرانه...

دیگه بقیش رو هم نمی دونم فعلا بهم بتبریکین که دیپلم گرفتم...اولین کسی هم که تبریک گفت سحر(خواهرم که3 سال ازم بزرگتره)بود که گفت تازه آدم شدی!

زیبایی برای فرزانگان نردبانی است که با آن می توانند خود را به عرش راستی رسانند.

                                                                                    *جبران خلیل جبران*

سمپاد جونم تولد 21 سالگی ات مبارک...روز استعداد های درخشان هم مبارک...

                          روزم مبارک!!!

یادش به خیر پارسال یه همچین روزی با پرنیان فلاحی و علی مرسلی و تهمینه حدادی تو نمایشگاه کتاب بودیم بعد من هر چی گفتم یکی امروز رو به من تبریک بگه هیچکی هیچی نگفت...برای همین هم امسال خودم اقدام کردم!این عکس هم کیک اختتامیه ی پنجمین نمایشگاه علوم کاربردی مرکز فرزانگان شاهروده که توسط ما برگزار شده بود...به مناسبت 20 سالگی سمپاد! یادش به خیر ...

It went from so good… to so bad... so soon

So good, to so bad, so soon

But nobody told me, so I never knew

It goes from so good, to so bad, so soon

It went from sunshine… to shadows… to rain

It went from passion… to pleasure… to pain

From singing sweet love songs, to cryin’the blues

So good… to so bad… so soon

It started with words like forever

And went from always, to sometimes, to never

From give me some lovin’… to give me some room

So good… to so bad… so soon

It went from so good… to so bad… so soon

so good, to so bad, so soon

if nobody’s told you, it’s time that you know

it goes from so good, to so bad, so soon

So good, to so bad, so soon

                                              Shel silverstein

خرسند شدیم از اینکه امروز، رنگی دگر است نه رنگ دیروز!!!...تا شب نشده، رنگ دگر شد!...گفتند از این نکته هزار نکته بیاموز!!!...

فریاد زدیم که: چرخ گردون!!! لیلا تو نداده ای به مجنون....فریاد برآمد آنکه : خاموش!!! کم داد اگر، نگیرد افزون....

خاموش شدیم و در خموشی رفتیم سراغ می فروشی...فریاد زدیم: دوای ما کو؟؟...گویند دواست باده نوشی!!!...

هشیار نشد مگر که مدهوش...این بار گران بگیرم از دوش...

آرام کنار گوش ما گفت : این بار گران تو مفت مفروش!!!...از خود به کجا شوی تو پنهان؟؟...از خود به کجا شوی گریزان؟؟...بیداری دل چنین مخوابان...سخت آمده است، مبخش آسان!!!

هشیار شدیم از اینکه هستیم...رفتیم و در می کده بستیم...با خود به سخن چنین نشستیم : ما باده نخورده ایم و مستیم؟؟....مسجد سر راه، از آن گذشتیم...بر روی درش چنین نوشتیم:

در می کده هم خدای بینی...با مرد خدا اگر نشینی...

سرقت ادبی یا بی ادبی از وبلاگ:tetrafactor.blogfa.com